سراسر وب

به جاي روضه خواني براي سرقت علمي ريشه‌ي معضل را حل کنيد

۲۱ آبان ۱۳۹۵
صادق صدراييسالهاست که بخش اعظمي از جامعه‌ي دانشگاهي نسبت به ملاک و معياري که براي رشد علمي در نظر گرفته مي‌شود معترض هستند و با بيان‌هاي مختلفي خواهان اصلاح اين شاخص که تعداد مقالات است شده اند. اما متاسفانه نه تنها به اين تذکرات دلسوزان و جامعه دانشگاهي توجهي نشد بلکه سال به سال بر نقش پر رنگ مقالات بعنوان شاخصي در رشد علمي کشور تاکيد گرديده است و حتي مهمترين شاخص براي ارتقاء اساتيد هم تعداد همين مقالات شد.چنين وضعيتي باعث شده است که جامعه‌ي دانشگاهي به جاي تلاش و تفکر براي ايجاد خلاقيت و گره گشايي از مشکلات جامعه به فکر افزايش تعداد مقالات علمي باشد تا موقعيت شغلي اش بهبود يابد. اين وضعيت آنگاه بغرنج‌تر مي‌شود که برخي منتقدان دولت کاهش سرعت رشد مقالات (و نه تعداد مقالات) را نشانه‌اي از عقب ماندگي علمي مي‌دانند و اين در حالي است که در اين سه سال درصد مقالاتي که توسط ديگران به آن ارجاع مي‌شود از۰/۸۲درصد در سال ۲۰۱۲ بعد از گذشت سه سال به ۱/۵۶ درصد رسيده است. همين توجه بيش از حد به موضوع مقالات علمي باعث اتفاقاتي شده که گوشه‌اي از آن در چند روز اخير در برخي خبرها برملا شده است.به نظر مي‌رسد که ديگر وقت آن رسيده باشد که در ملاک ارزيابي اساتيد و رشد علمي کشور تغييري ايجاد کنيم و گرنه اين آبرو ريزي‌هاي علمي بيش از پيش رخ خواهد داد. بهتر آن است که اهل فن بدون سو گيري‌هاي سياسي معيار و شاخصي را براي تعيين رشد علمي کشور در نظر بگيرند که بيش از کميت فعاليت‌هاي علمي به کيفيت آن‌ها تکيه کند. چنين معياري مي‌بايست در بردارنده دو نکته‌ي اساسي باشد؛ ۱- تاکيد بر وجه کيفي کار به جاي کميت گرايي مرسوم در محيط‌هاي علمي و ۲- تمرکز بريافتن راه حل هايي براي مشکلات کشور ونه صرف فعاليت علمي محض. شايد در صورت يافتن چنين معياري شاهد کمتر شدن بلايايي مثل سرقت‌هاي علمي و تلاش‌هاي بي‌هدف و بي‌ثمر براي افزايش کمّي مقالات باشيم.